Insulin Resistance

คนปกติจะมี glucose response ต่อ insulin สูงที่สุดเมื่อมี insulin จับกับ receptor เพียงแค่ 5% ของ ทั้งหมดบน cell surface โดยประมาณ ซึ่งหมายความว่า target cells ต่างๆ มี "spare" receptors (ตัวรับ insulin สำรอง) นั่นเอง

3 ปัจจัยที่เป็นตัวกำหนดจำนวนตัวรับ insulin บนผิวเซลล์เป้าหมาย
1) การสร้าง receptor
2) endocytosis ของ receptor แล้ว recycle มาใช้ใหม่อีกครั้งบนผิวเซลล์
3) endocytosis ของ receptor แล้วเอาไป degrade

เซลล์ที่ expose ต่อ insulin ที่มีความเข้มข้นสูงเป็นระยะเวลานานจะมีจำนวน receptor น้อยลง (downregulation) โดยเกิดจากมีการลดการ synthesize ตัวรับ และเพิ่มการ degrade ตัวรับ ผลลัพธ์คือมีการลดลงของ sensitivity ของ target tissue นั้นๆ

ภาพด้านล่างนี้ แสดงให้เห็นว่า downregulation ส่งผลอย่างไรต่อ action ของ insulin

เมื่อเราเพิ่มความเข้มข้นของ insulin แล้วดู glucose reponse ของ adipocyte ในคนปกติ vs คนที่เป็น type 2 DM แล้วพบว่า adipocyte ของคนที่เป็น type 2 DM มีจำนวน receptor ต่อหนึ่งหน่วยพื้นที่ของผิวเซลล์น้อยกว่าคนปกติ

นั่นคือ adipocyte ของคนไหนที่มีการลดลงของ glucose transport อย่างชัดเจนเมื่อมีความเข้มข้นของ insulin อยู่ใน physiological range แล้ว แสดงว่าคนๆนั้นมีลักษณะของ insulin resistance ซึ่งจะเห็นว่าต้องใช้ insulin ความเข้มข้นสูงขึ้นมากเพื่อให้เกิด response

อย่างไรก็ตาม major effects ในคนเป็น type 2 DM ไม่ใช่จำนวนตัวรับที่ลดลง แต่เป็น impairment ของพวก signaling downstream ที่เป็นช่วงต่อจาก receptor เช่น tyrosine kinase, PI3K เป็นต้น และอาจจะรวมถึง GLUT4 recruitment ไปยัง plasma membrane ด้วย

จะเห็นว่ามันเป็น summation ของ defects หลายๆ อัน ซึ่งปัจจุบันเรายังค้นพบได้เพียงไม่กี่อย่าง ที่ทำให้เกิด insulin resistance

บทความฟื้นวิชาเล็กๆ น้อยๆ จาก Boron's Medical Physiology ครับ

Control your insulin!
MD LiveFit.